iz

hayatımda en beceremediğim şey; UNUTMAK.
her nefeste kalbime bir şeyler batarken hem de.
bu daha önce hiç bulunmadığın şehir
of çekişlerim
ve hatta
kendi kokum
ve çenemin altındaki sakallarım bile
yalnız seni hatırlatırken
bir düşün.


belki kolaydır koşturmak düşüncelerini
diyardan diyara
bana uğramasınlar diye
oyalanıp durmak anlamsızlıklarda

ama ya silmek izlerimi üstünden?

silebilir misin gözyaşlarını silen başparmağımın yanağında bıraktığı izi?

ve kolay mı sanırsın silmek
bir insandan arda kalanları
kalbindeki parmak izlerini mesela
sadece bir kez tutabildiğin elinden kalan
o belli belirsiz ıslaklığı avucundan
ve hatta
usulca yanağından kayan
bir göz yaşının geride bıraktığı
hemen şimdi kurur sanılıp
hiç kurumayan izini?

deniz

bir deniz hasreti ki sorma
hiçbir kadın kokusu dolduramadı
boşluğunu kokusunun
çaresi yok bir özlem, her nefeste
bir umut,
olur ya
egeden kopup gelmiş
firari bir meltemi soluyup
iyot kokusu üflüyorum bozkıra
ne olur tüm denizler sevda koksa
sevdalar deniz...