Yara

kana bulanmış kelimelerden kurtulamıyorum

bir kere başladı mı sonu gelmiyor gerçekten

birbirini takip eden, 

bir öncekini kapatmak için hep daha da büyüyen yalanlar gibi,

her seferinde bu son kadeh diye diye dibine vurulmuş

bitmeyen bir sarhoşluk gibi,

ya da kurtulmaya çalıştıkça daha da karanlıklaşan

zifiri bir yalnızlık gibi

sen bunlardan habersiz "sus" diyorsun ya bana

"canımı yakıyor sözcüklerin" diyorsun

"sen konuştukça benim boğazım düğümleniyor, nefes alamıyorum"

diyorsun,

bilmiyorsun

dudaklarımdan çıkmıyor,

yaramın üzerine bastırdığım  

ellerimin arasından sızıyor kelimeler

durmuyor...