bir kere başladı mı sonu gelmiyor gerçekten
birbirini takip eden,
bir öncekini kapatmak için hep daha da büyüyen yalanlar gibi,
her seferinde bu son kadeh diye diye dibine vurulmuş
bitmeyen bir sarhoşluk gibi,
ya da kurtulmaya çalıştıkça daha da karanlıklaşan
zifiri bir yalnızlık gibi
sen bunlardan habersiz "sus" diyorsun ya bana
"canımı yakıyor sözcüklerin" diyorsun
"sen konuştukça benim boğazım düğümleniyor, nefes alamıyorum"
diyorsun,
bilmiyorsun
dudaklarımdan çıkmıyor,
yaramın üzerine bastırdığım
ellerimin arasından sızıyor kelimeler
durmuyor...
